เรื่องเล่าจากทางบ้าน “คำพ่อ คำแม่” ตอนที่ 2 ความในใจ

มาติดตามกันต่อนะครับสำหรับบทความจากทางบ้าน จากคุณอธิวัตน์ ขอบคุณสำหรับเรื่่องดีๆ ที่ส่งเข้ามา ใครอยากเป็นนักเขียนก็อย่ารอช้าครับส่งมาได้ไม่ว่าเรื่องแนวใด ขอให้เป็นประโยชน์กับผู้อ่าน ส่งมาที่ sanitwong11@gmail.com ครับ
คำพ่อคำแม่ ตอนนี้มีชื่อว่า “ความในใจ” เป็นอย่างไรมาติดตามครับ

ความในใจ

ลูกรัก….
ลูกก็โตพอที่จะรู้เรื่องราวของชีวิตบ้างแล้ว ลูกคงจะรู้แล้วว่าพ่อแม่นั้นรักลูกมากแค่ไหน ลูกเปรียบเหมือนดวงตาดวงใจของพ่อแม่ทุกคน ที่พ่อแม่เหนื่อยยากลำบากทำงานทำการจนไม่ค่อยจะมีเวลาให้แก่ลูกทุกวันนี้ ลูกก็คงจะพอทราบแล้วว่าก็เพื่อตัวลูกเองทั้งนั้น ลำพังสองปากสองท้องของพ่อแม่ทำงานแค่ครึ่งวันก็พออยู่ได้แล้ว ที่พ่อแม่ทุกคนเป็นอย่างนี้ก็เพราะความรักลูกนั่นเอง ที่บอกนี่มิใช่เพื่อเรียกร้องบุญคุณหรือเรียกร้องอะไรจากลูกหรอกเพราะในวันข้างหน้าลูกก็จะรู้เอง
อันที่จริงพ่อแม่ทุกคนแหละลูกที่ต้องการอะไรหลายๆอย่างจากลูก แต่ก็พูดไม่ได้มันเหมือนน้ำท่วมปาก เป็นต้นว่าพ่อแม่ถึงแม้จะร่ำรวยมีสิ่งของมากมายเหลือใช้ แต่ก็ยังอยากได้ของขวัญจากลูกอยู่ดี แม้ของนั้นจะไม่มีราคาค่างวดนักหรือสู้ของที่มีอยู่ไม่ได้ แต่เมื่อเป็นของฝากจากลูกพ่อแม่ก็ปลื้มในอกเหลือล้นแล้ว เมื่อลูกมีขนมอาหารมาฝากถึงแม้จะอิ่มแล้วก็ยังสามารถกินของที่ลูกนำมาได้อีกด้วยความเต็มใจ เสื้อผ้าที่ลูกนำมาให้แม้จะไม่สวยงามอะไรนัก แต่พ่อแม่ก็จะใส่อวดลูกเอาใจลูก หรือเมื่อลูกมาเยี่ยมเยียน แม้จะไม่มีอะไรติดมือมาเป็นของฝากเลย มีแต่หน้ามาให้เห็น มีเพียงมือทั้งสองมาไหว้มากราบที่ตักเท่านี้พ่อแม่ก็พอใจแล้ว มันทำให้อิ่มอกอิ่มใจไม่น้อย ในใจของพ่อแม่ทุกคนเป็นอย่างนี้แหละลูกเอ๋ย ต่อไปวันข้างหน้าถ้าลูกมีลูกของตัวเองนั่นแหละจะเข้าใจความรู้สึกอย่างนี้ได้ดี

ขอขอบคุณบทความดีๆ จากคุณอธิวัตน์

Loading...